تربیت به عنوان یکی از ارکان اساسی شکل‌دهی به هویت فردی و اجتماعی، همواره در کانون توجه نظام‌های فکری و فرهنگی قرار داشته است. در جامعه دینی ایران، هیأت‌های مذهبی به عنوان نهادهای خودجوش و مردمی، نقش بی‌بدیلی در ترویج معارف اسلامی و حفظ شعائر دینی ایفا کرده‌اند. با این حال، پرسش اصلی این است که آیا این نهادها، ظرفیت و صلاحیت لازم برای ورود به عرصه تربیت رسمی و نظام‌مند را دارا هستند یا خیر؟ لذا ضرورت دارد تا در این راستا، جایگاه هیأت‌های مذهبی در فرآیند تربیت دینی و تمایز بین مجموعه‌های تربیتی و مجموعه‌های موسمی مورد بررسی قرار گیرد.

در متن پیش­رو،‌ که حاصل سخنان حجت‌الاسلام­والمسلمین سیدمحمد انجوی‌نژاد در هفدهمین همایش ملی هیأت­های محوری و برگزیده کشور می­باشد،‌ سعی شده تا با تبیین مفهوم صلاحیت کار تربیتی، تفکیک مخاطب و رعایت اقتضائات، مرزهای عملکردی هیأت‌ها در حوزه تربیت ترسیم شود. همچنین در این گفتار، با پرداختن به مفاهیمی همچون فضاسازی، تنوع‌طلبی و آینده‌پژوهی، چارچوبی نوین برای ارتقای کیفی فعالیت‌های هیأتی ارائه می‌گردد و نقش محوری ایام خاصی چون دهه محرم و ایام فاطمیه به عنوان فرصتی طلایی برای گسترش دایره نفوذ فرهنگی مورد واکاوی قرار می‌گیرد.