هنر در نگاه توحیدی، «زبان دوم خداوند» برای سخن‌گفتن با بندگان و «ریسمان اتصال عالم معنا به جهان ماده» است. از منظر حکمت اسلامی، خداوند خود نخستین «کارگردان» عالم است که پیام‌هایش را علاوه‌بر قالب آیات قرآن، در بستر «آفرینش» و «طبیعت» نیز به زبان هنر با ما سخن گفته است. «رِبّیون» کسانی هستند که این زبان را می‌شنوند و می‌توانند مفاهیم بلند وحیانی را در قالب‌های هنریِ نوین، از دل منبع وحی تا سفره عامه مردم جاری سازند. اما امروز، زنجیره ارزش هنر در جامعه ما گسسته شده است: از یک سو، حکیمان و عارفان از هنرمندان فاصله گرفته‌اند و از سوی دیگر، هنرمندان نیز تحت تأثیر مکاتب مادی غرب، ارتباط خود را با این مبانی اصیل قطع کرده‌اند.
این منشور، فراتر از یک بحث انتزاعی درباره زیبایی‌شناسی، به دنبال «بازتعریف هویت هنر متعهد» و «ترسیم نقشه راه عملی برای هنرمند ربّانی» است. استاد قنبریان در این گفتار، با استناد به سیره معصومین(ع)، نشان می‌دهد که هنرمند واقعی کسی است که از تکرار و روزمرگی می‌گریزد و همواره در «آیه کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ» سیر می‌کند. شهید آوینی به عنوان الگوی این نگاه، با عینک تماشای برگرفته از معارف اصیل، نه تنها محتوا، که قالب و فرم بیانی را نیز خود ابداع کرد.

خرید نسخه فیزیکی از طریق ایتا: manshourat1542@