خون‌خواهی در اندیشه‌ شیعی، نه یک شعار عاطفیِ زودگذر، که حقیقتی عمیق و پیوندی ناگسستنی با توحید و عدالت دارد. این مفهوم، ریشه در آیات قرآن داشته و ولایت را در عرصه‌های فردی و اجتماعی به نمایش می‌گذارد. خونِ سیدالشهدا علیه‌السلام، به دلیل جامعیت بی‌نظیرش، نه تنها نمایندۀ همۀ خون‌های به­ ناحق ریخته‌شده در طول تاریخ است، بلکه خون‌خواهیِ او، محورِ همه‌ خون‌خواهی‌ها و موتورِ محرّکِ امت و زمینه­‌ساز قیامِ امامِ زمان(عج) برای اقامۀ قسط و عدلِ جهانی به شمار می‌رود. در این میان، شهادتِ نائبِ برحقِّ امامِ زمان یعنی امامِ شهیدِ انقلاب، این مفهومِ والا را از مرحلۀ انتزاع و ذهن به عرصۀ عینیت و احساسِ همگانی کشانده و گویی زمانِ تحقّقِ وعده‌ الهی برای زنده‌شدنِ جریانِ خون‌خواهیِ حسینی فرا رسیده است. متن‌ پیش‌رو، برگرفته از بیاناتِ ارزشمندِ استاد محمدرضا عابدینی، برآن است تا با رویکردی تحلیلی و روایی، ابعادِ گوناگونِ این خون‌خواهیِ تمدنی را از منظرِ شخصیتِ حقوقیِ امام، مراتبِ انتقام، نقشِ مؤمنان و انقلابِ اسلامی و پیوندِ آن با ظهورِ منجیِ موعود، تبیین نموده و ضرورتِ تبدیلِ این معارفِ ناب به گفتمانی فراگیر و حرکت‌آفرین را در جامعۀ امروز، به ویژه پس از واقعه‌ جانسوزِ شهادتِ رهبرِ عزیزِمان، روشن سازد.