این منشور با یک اعترافِ صادقانه شروع می‌شود: خیلی از ما تجربه‌ای داریم از نوجوانی که در هیأت غش می‌کند، می‌گرید، متحول می‌شود... اما چند ماه بعد، نه تنها خبری از آن تحول نیست؛ گاهی سر جای سابقش هم نیست! ماجرا چیست؟ چرا این همه احساس و اشک و شور، این همه دگرگونی مقطعی، به «تغییرِ ماندگار» نمی‌انجامد؟ این منشور، مرز باریک میان «تبلیغ» و «تربیت» را می‌کاود. تبلیغ، ایجاد هیجان و انگیزهٔ موقت است؛ اما تربیت، یعنی رشدِ تدریجی و پلّه‌پلّهٔ سبک زندگی است.
از نگاه این منشور، بسیاری از هیأت‌ها در همان مرحلهٔ تبلیغ می‌مانند و کار تربیتی را فراموش می‌کنند. پرسش محوری آن این است: اگر قرار باشد تنها مردم بیایند، بگر یند و بروند، فلسفهٔ هیأت چه خواهد بود؟ این متن که سخنرانی حجت‌الاسلام‌والمسلمین سیدمحمد انجوی‌نژاد در رابطه با همین موضوع است، در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می‌توان از یک هیأت، نه یک «همایش احساسی»؛ بلکه یک «کارگاه تربیتِ ماندگار» ساخت؟

خرید نسخه فیزیکی از طریق ایتا: manshourat1542@