این منشور، از نگاه توحیدی و عرفانی، به تبیین «ظرفیت بینظیر هیأت در انسانسازی و تمدنسازی» پرداخته است. بر اساس این دیدگاه، امام معصوم(ع) عینیت همه خوبیهاست و محبت به سیدالشهدا(ع) «روشنترین و فراگیرترین شاخص سلامت روحی و معنوی فرد و جامعه» به شمار میرود. این ارادت، «ضامن هویت جامعه در برابر انواع تهاجمها» و «عامل اصلی حدوث و بقای انقلاب اسلامی» معرفی شده است.
استاد علی دانش در این گفتار، به سادهانگاری درباره «هیأت» نیز هشدار میدهد. ایشان با اشاره به مکر شیطان در «استفاده از صورت حق علیه حقیقت حق»، تأکید میکند که خطر اصلی، انحراف از باطن عاشوراست؛ اینکه «یا حسین(ع) بگوییم؛ اما از مرام سیدالشهدا(ع) دور باشیم».
خرید نسخه فیزیکی از طریق ایتا: manshourat1542@