این منشور، بر خلاف تصور رایج که هیأت را محلِ «سینه‌زنی و اشک‌ریختن صرف» می‌داند، از ضرورتِ «بیان احکام» در مجالس مذهبی سخن می‌گوید. استاد وحیدپور، دین را مثلثی از سه ضلع «اعتقاد، اخلاق و احکام» معرفی می‌کند و هشدار می‌دهد که غفلت از هرکدام، مسلمان را ناقص می‌گذارد. اما نقطه تأکید این منشور بر «احکام» است؛ همان مقررات رفتاری که برخلاف اعتقادات و اخلاقِ ثابت، به‌اندازه‌ی یک اقیانوس بی‌کران، گسترده و روزافزون است و با پیشرفت زندگی بشر، مسائل جدیدی پدید می‌آورد که نیازمند پاسخ شرعی اند.
ایشان یادگیریِ احکام را از گنج‌های طلا و نقره ارزشمندتر می‌داند و از مديران هیأت می‌خواهد که یا بخشی از منبر را به احکام اختصاص دهند، یا پیش از آن، کارشناس احکام بیاورند. وی همچنین بر لزوم انطباق همهٔ رفتارهای هیأت (از مداحی تا نحوه عزاداری) با شرع تأکید می‌کند و هشدار می‌دهد که دستگاهی به نام امام حسین(ع) جدا از حلال و حرام نیست.

خرید نسخه فیزیکی از طریق ایتا: manshourat1542@