منشور حاضر، بر خلاف بسیاری از نوشتههایی که هیأت و قرآن را در دو مسیر موازی یا گاه متقابل میبینند، از «پیوند ناگسستنی» آن دو سخن میگوید. استناد به حدیث ثقلین در اینجا یک جملهٔ تشریفاتی نیست؛ بلکه نقطهٔ عزیمت اصلی است. این نوشتار، با تکیه بر بیانات آیتالله جوادی آملی، تأکید میکند که ادعای «کتابالله برای ما کافی است» به همان اندازه ناقص است که «اهلبیت(ع) برای ما کافی است».
در این منشور، با تمثیلی زیبا از گل و باران و خورشید، نقش قرآن و ولایت در حیات معنوی انسان روشن میشود: قرآن، باران رحمت است و اهلبیت(ع) خورشید ولایت. این منشور در پی پاسخ به این سؤال است که چرا یک هیأت بدون قرآن و یک جلسهٔ قرآنی بدون اهلبیت(ع)، هر دو ناقصاند و چرا ذاکرِ اهلبیتی که قرآنی نباشد، ذاکر نیست؟
خرید نسخه فیزیکی از طریق ایتا: manshourat1542@